Ζηταμε συγνώμμη για την 10μηνη καθυστέρηση (!) αλλά, όπως θα διαπιστώσετε, τούτο το δισκάκι απέχει πάρα πολύ από οτιδήπωτε έχετε ακούσει. Είναι αλήθεια οτι μας κούρασε τρομερά, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο album αλλά επ ουδενί, δεν θέλαμε να κάνουμε καμία έκπτωση στο τελικό αποτέλεσμα. Σας ευχαριστούμε για την αναμονή, πιστεύουμε οτι άξιζε τον κόπο. Η χαρά του να ολοκληρώνεις ένα τόσο δύσκολο project είναι πολύ μεγάλη, είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα και ανυπομονούμε να το μοιραστούμε μαζί σας και συναυλιακά.

Ένα ακόμα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που μας στηρίζετε τόσο πολύ ηθικά με τα mail σας. Τα λέμε σύντομα φίλοι...

http://www.youtube.com/watch?v=FMEQLv-ShGI

Πιο πολύ ακούγονται σα μπάντα από το Τέξας, ή τέλος πάντων από κάποιο ξεχασμένο (με την καλή έννοια) χωριό της Αμερικής, όπου η country blues δεν έχει αντικατασταθεί από τη νερόβραστη pop. Οι ίδιοι βαφτίζουν τη μουσική τους ως “southern rock” και δε θα διαφωνήσω καθόλου με αυτό το χαρακτηρισμό. Τα παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά το είδος και πάνω από όλα δείχνουν να ξέρουν τα μονοπάτια που βρίσκονται, χωρίς φανφάρες και ποζεριλίκια. Το “Badog Never Dies” (aka “κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει”) αποτελεί το πρώτο τους cd single και είναι ένα πολλά υποσχόμενο ορεκτικό. Προσωπικά θα προτιμούσα κάτι μεγαλύτερης διάρκειας, αλλά προφανώς στην περίπτωση των Badog, το καλό πράγμα αργεί να γίνει και αυτό φαίνεται από το πόσο καλοδουλεμένα είναι τα δύο κομμάτια που απαρτίζουν το single. Βέβαια, το συγκρότημα, δεν επαναπαύεται. Κάνει live εμφανίσεις σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ενώ παράλληλα ετοιμάζει και άλλα τραγούδια. Όπως έχω ξαναπεί, το μόνο που χρειάζεται κάποιες φορές είναι μεράκι και αγάπη για τη μουσική. Οι Badog συνάδουν με αυτόν τον κανόνα, οπότε το μόνο που μου απομένει είναι να περιμένω την επόμενη κυκλοφορία τους, είτε αυτή είναι ακόμη ένα single, είτε κάποιο full length album. Να τελικά που το να είσαι “σκυλάς” δεν είναι απαραίτητα κακό…
http://www.myspace.com/thebadog

Αυτήν την περίοδο ολοκληρώνονται οι ηχογραφήσεις του καινούριου υλικού του Φοίβου Δεληβοριά, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη μουσική σκηνή "Μετρό" φέτος.

Τα καινούρια του τραγούδια θα κυκλοφορήσουν μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας, Inner Ear, στα τέλη Οκτωβρίου.

Ποπ όνομα και πράγμα ο τέταρτος κατά σειρά δίσκος των Μέντα. Έτσι, η επονομασία του μας προϊδεάζει σε ιδανικό βαθμό για τα πεπραγμένα που θα αντικρίσουμε μέσα του. Κάτι το feeling good βλέμμα, το οποίο αποπνέει χωρίς να πασχίζει ιδιαίτερα, κάτι η ευδιάθετη ατμόσφαιρα που άλλωστε αποτελεί σήμα κατατεθέν του γκρουπ και βγαίνει επίσης αβίαστα στις ζωντανές του εμφανίσεις, και ο γρίφος του "περί τίνος πρόκειται" για το άλμπουμ λύνεται σχετικά γρήγορα.
Τα σοκάκια στα οποία εθεάθησαν να διαβαίνουν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του "Ποπ", αποτελούν στην πλειοψηφία τους γνώριμα λημέρια για το κουαρτέτο. Η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τις περασμένες φορές, απαντάται αφενός στην αρτιότερη παραγωγή - διαμέσου του κιθαρίστα Kώστα Βλάχα και του Coti K. - που έχει επιτελεστεί σε δουλειά τους και αφετέρου στο πολύμορφο συνθετικό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ψυχεδελική έναρξη που λακτίζουν "Οι xαρές" και οι εξαιρετικές κραυγές της Ελένης Τζαβάρα (Etten) πλάι στα υπέροχα φωνητικά του Νίκου Παπαδημητρίου.
Στο τετ α τετ του με την πιο εξέχουσα έως τώρα full length κατάθεσή τους "Ινστρουμέντα", η οποία κυκλοφόρησε το 2007, το "Ποπ" έχει να επιδείξει έναν ρετρό χαρακτήρα που πλάθεται με ωριμότητα και σύνεση. Η ηχητική του θεματική αγκαλιάζει ζεστά τις 60's αναμνήσεις και τις τοποθετεί δίχως ενδοιασμούς στην σκακιέρα. Σε στιγμές όπως αυτές του "Αύριο", με την αρωγή και του σαξοφώνου, πηγαίνουν straight forward προς την επίτευξη του στόχου, ενώ σε άλλες εγκλωβίζονται στην μέση, όπως στο jazzy αποτύπωμα που αφήνει το "Φοβάσαι μήπως δεν προφτάσεις".